ergoYOU 

doe er ZELF wat aan

 

JA van den Berg


Begin 1981 maakte ik op advies van een arts-cursist kennis met

JA van den Berg, befaamd fysio- en manueel therapeut te Bussum.

Hij was toen net 65 geworden en opgehouden met zijn zeer drukke praktijk.


Wij raakten bevriend, kwamen zo nu en dan bij elkaar en praatten dan over hoe hij in zijn vroegere praktijk met hulp van 1 assistente jaarlijks 3...4000 patiënten met rugklachten en dergelijke letterlijk in no–time

van die klachten afhielp.


In die tijd kwam ook een 10 jaar eerder zoekgeraakt manuscript weer boven water, bestaande uit uitgetypte bandopnames van discussies over hetzelfde onderwerp tussen Van den Berg en Mr H Fiedeldij Dop, arts-jurist, columnist NRC en persoonlijke vriend van Van den Berg,


Ik leerde dat die zogenaamd vage klachten samenhangen met (zeer veel voorkomende) houdings- en bewegingsfouten, die echter goed kwantitatief zijn op te meten, na wat oefening gemakkelijk op het oog (of oor) zijn te herkennen en door de patiënt zelf zijn te 'redresseren' met deels unieke, betrekkelijk eenvoudige maar niettemin uiterst effectieve en efficiënte oefeningen.


Van den Berg verklaarde het hoe en waarom van zijn oefeningen

als praktisch fysiotherapeut:

    voel maar hier en voel maar daar.

Maar in die tijd voelde ik nauwelijks verschil tussen een been

en een tafelpoot.


Ik probeerde hem dan te begrijpen als ingenieur:

    met tekeningetjes van lichamen en krachten-vectoren en zo.

Maar Van den Berg kon die tekeningetjes niet lezen,
want hij was blind.

Half blind geboren en halverwege zijn leven helemaal blind geworden.


Eigenlijk was het te gek:

In die tijd zaten er al bijna 100.000 mensen in de WAO wegens lage rugklachten. Veruit de grootste diagnosegroep.

Volgens wetenschappelijk onderzoek hadden bijna alle andere Nederlanders zo nu en dan ook kortere of langere tijd last

van min of  meer ernstige rugpijn.

Officiëel wist niemand hoe die pijn ontstond,

laat staan wat je er tegen zou kunnen doen.

Maar ondertussen hielp Van den Berg duizenden patiënten per jaar
van rugpijn af. Effectief en efficiënt.


Voor mij als ingenieur waren zijn inzichten en aanpak helemaal nieuw. Maar ik begon me af te vragen hoe dat zat met de medische en paramedische wereld.


In overleg met Van den Berg nodigde ik enkele deskundigen uit om zijn methoden en technieken te bekijken en te evalueren op nieuwheid.

De conclusie luidde:

  1. 1.De grondslagen van de therapie van Van den Berg zijn momenteel in de opleidingen voor fysio- en manuele therapie bekend en worden daar onderwezen.

  2. 2.De uitvoeringsvormen van diagnosestelling en therapeutische oefeningen in de fysio- en manuele therapie zijn ten opzichte van de door Van den Berg ontwikkelde vormen soms doelmatiger, vooral waar de toepassing van visuele controle dat mogelijk maakt.

  3. 3.De goed traceerbare ontwikkelingsgang van de methode van Van den Berg blijft bijzonder boeiend en leerzaam.


  1. NB: de ‘conclusie’ bleek 20 jaar later een ernstige misvatting.


Kort daarna overleed Van den Berg (medio 1982).

En ik ging als ir-stafmedewerker weer verder met de
technisch-wetenschappelijke aspecten van rugklachten.


Maar als ik mijzelf (of anderen) tegenkwam met rug (of andere) pijn, dan paste ik de therapeutische oefeningen van Van den Berg gewoon toe.

Al doende kon ik de fijne kneepjes die min of meer in mijn herinnering waren blijven hangen, reconstrueren. Dank zij de fantastische effectiviteit kreeg ik geleidelijk aan ook steeds meer inzicht in verbanden tussen achterliggende oorzaken en gevolgen.
En dat inzicht bracht ik steeds nadrukkelijker naar voren in cursussen en lezingen. Met vaak bevestigende reacties van cursisten.